H μικρή αυτή πλατεία, Largo di torre Argentina (Λάργκο ντι Τόρε Αρτζεντίνα) είναι ένα οικοδομικό τετράγωνο στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, στο οποίο βρίσκονται τα ερείπια 4 ναών καθώς και τα ερείπια του Θεάτρου του Πομπήιου.

Πολλοί είναι αυτοί που περνούν από εκεί βλέποντας απλά, κάποια ακόμα ερείπια της Ρώμης, καθώς προσπαθούν να φτάσουν στα πιο γνωστά αξιοθέατα, όπως στην Πιάτσα Ναβόνα ή στο Πάνθεον που βρίσκονται κοντά.

Πολλοί είναι βέβαια και αυτοί που αγνοούν ότι στην πλατεία Largo di torre Argentina κάποτε έγινε η δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα με 23 μαχαιριές από τους συγκλητικούς.

Φωτογραφία: Flickr

Μεταξύ 1926 και 1929 η κατεδάφιση μιας παλιάς συνοικίας στη περιοχή για την κατασκευή νέων κτιρίων, αναπάντεχα έφερε στο φως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά συγκροτήματα της πόλης. Μια μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, έναν ιερό χώρο, ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο στο οποίο στέκονταν 4 Ναοί καθώς και μέρος του θεάτρου του Πομπήιου. Τα ερείπια και οι Ναοί που βρέθηκαν στην πλατεία χρονολογούνται μεταξύ 2ου και 4ου αιώνα π.Χ και γενικά είναι από τα παλαιότερα ευρήματα στην πόλη της Ρώμης.Συγκεκριμένα εκτός από τα ερείπια του Θεάτρου του Πομπήιου, οι τέσσερις Ναοί που βρέθηκαν εκεί, συνήθως υποδεικνύεται από τα τέσσερα πρώτα γράμματα του αλφαβήτου, (A,B,C,D) και αυτό επειδή η ταυτοποίησή τους δεν είναι ακόμη απόλυτα βέβαιη.

Παρόλο αυτά, θεωρείτε ότι ο Ναός Α είναι αυτός της θεάς "Juturna" (θεά των σιντριβανιών, των πηγαδιών και γενικώς των πηγών), ο Ναός Β, ο νεότερος από τους Ναούς είναι αυτός της θεάς τύχης, ο Ναός C είναι αυτός της θεάς "Ferona", η θεά της γονιμότητας. Και ο Ναός D, είναι ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις ναούς, αφιερωμένος στην θεότητα και προστάτη των Ναυτικών και των Θαλασσών "Lares Permarini".

Λόγο του γεγονότος ότι τα ερείπια βρίσκονται αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια του δρόμο, η πλατεία Largo di torre Argentina είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει πόσο χαμηλότερο ήταν το επίπεδο του εδάφους στο μακρινό παρελθόν της Ρώμης σε σχέση με το σήμερα.

Το όνομα της πλατείας torre Argentina, δεν προέρχεται από τη χώρα της Νότιας Αμερικής, αλλά από το αρχαίο όνομα της Γαλλικής πόλης του Στρασβούργου. Στην πόλη του Στρασβούργου υπήρχε τότε μια Ρωμαϊκή επαρχία όπου στα Λατινικά ονομάζονταν Argentoratum ή Argentorate.

Αργότερα κατά το έτος 1503 ο Johannes Burckardt (τελετάρχης του Πάπα) που ήταν γνωστός και ως «argentinus» ήρθε στην Ρώμη από το Argentoratum και έχτισε στην περιοχή ένα παλάτι με το όνομα της πατρίδας του. Με το πέρασμα των αιώνων το όνομα έγινε (Argentina).

Το σημείο όπου ο Ιούλιος Καίσαρας συνάντησε τους δολοφόνους του: Οι εντάσεις μεταξύ του Καίσαρα και των μελών της Ρωμαϊκής Συγκλήτου κλιμακώθηκαν το 44 π.Χ. Στις 14 του Μαρτίου ο Ιούλιος Καίσαρας έφτασε στο Θέατρο του Πομπήιου για μια σύνοδο της Γερουσίας και εισήλθε στην Curia του Πομπήιου. Το αποτέλεσμα ήταν 23 μαχαιριές από τους συγκλητικούς και η δολοφονία του στις 14 Μαρτίου του 44 π.Χ.

Φωτογραφία: Flickr

Φωτογραφία: Flickr

Πολλές γραμμές λεωφορείων περνούν από τη στάση του Largo di Torre Argentina. Μερικά Αξιοθέατα και άλλα σημεία ενδιαφέροντος όπως για παράδειγμα, η πανέμορφη πλατεία Ναβόνα, το Πάνθεον και άλλα πολλά, δεν είναι εύκολα προσβάσιμα με τις γραμμές του Μετρό και έτσι τα λεωφορεία μπορεί να φανούν πολύ χρήσιμα.

Φωτογραφία: François de Nodrest

* Λίγο μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών στον χώρο αυτό, που βρίσκεται αρκετά μέτρα κάτω από το επίπεδο του δρόμου, αδέσποτες γάτες άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί βρίσκοντας προστασία από τα αυτοκίνητα στους γύρω δρόμους. Σήμερα, ο χώρος έχει γίνει και ένα καταφύγιο για δεκάδες αδέσποτες γάτες. Ενώ μια εθελοντική οργάνωση είναι αφιερωμένη στην στην προστασία τους.

Συνέχεια...

Το Θέατρο του Μαρκέλλου χτίστηκε το 13 π.Χ. από τον αυτοκράτορα Αύγουστο και ονομάστηκε έτσι προς τιμή του Μαρκέλλου, που προορίζονται για κληρονόμος του.

Το θέατρο ήταν το μεγαλύτερο στην Αρχαία Ρώμη και ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα Ρωμαϊκά θέατρα, που επηρέασε την κατασκευή των επομένων.

Μετά την νίκη του Ιουλίου Καίσαρα επί του Πομπήιου στη μάχη για τον έλεγχο της Ρώμης, ο Καίσαρας θέλησε να χτίσει ένα θέατρο που να συναγωνίζεται το θέατρο του άσπονδου εχθρού του Πομπήιου. Το έργο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί γιατί ο Καίσαρας δολοφονήθηκε το 44 π.Χ.

Φωτογραφία: flickr

Στο 22 π.Χ. ο Αύγουστος, γνωστός ως ο Αυτοκράτορας, ο οποίος μετέτρεψε τη Ρώμη από μια πόλη από τούβλα σε μια πόλη από μάρμαρο, επανεκκίνησε το έργο.

Το θέατρο ολοκληρώθηκε το 13 π.Χ. ενώ τελειοποιήθηκε με τα εγκαίνια του θεάτρου, (το μεγαλύτερο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τότε) το 11 π.Χ.
Το όνομά του Θεάτρου (Theatrum Marcelli) δόθηκε προς τιμή του Μαρκέλλου, γιος της αδελφής του Αυγούστου, της Οκταβίας. Ο Μαρκέλλος ήταν ο προβλεπόμενος κληρονόμος του Αυγούστου, αλλά πέθανε σε νεαρή ηλικία.Το θέατρο έφτανε τα 30 μέτρα σε ύψος, με διάμετρο τα 130 μέτρα περίπου ενώ μπορούσε να φιλοξενήσει μεταξύ 15.000 με 20.000 θεατές. Ο σχεδιασμός του θεάτρου με πολλαπλά επίπεδα υποστηρίζονταν από κίονες Δωρικού, Κορινθιακού αλλά και Ιωνικού ρυθμού και ήταν γενικά ένα πρότυπο για το Κολοσσαίο, το οποίο χτίστηκε δεκαετίες αργότερα.

Το θέατρο φιλοξένησε πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις, μουσικούς διαγωνισμούς και διαγωνισμούς ποίησης. Ωστόσο, μετέπειτα με την αύξηση της δημοτικότητας των ιπποδρομιών και των μονομαχιών που άρχισαν να πραγματοποιούνται στο Circus Maximus και στο Κολοσσαίο, το θέατρο έπεσε σε αχρηστία.

Φωτογραφία: Jason Ferguson

Φωτογραφία: HEN-Magonza

Τον 12 αιώνα, το Θέατρο του Μαρκέλλου έγινε ιδιοκτησία της οικογένειας Fabii, όπου μετατράπηκε το θέατρο σε φρούριο. Το 1368 το κτίριο αγοράστηκε από την οικογένεια Savelli οι οποίοι ζήτησαν από αρχιτέκτονες να μετατρέψουν το κτίριο σε ένα οχυρωμένο παλάτι. Ενώ τον 17 αιώνα, το Palazzo έπεσε στα χέρια της οικογένειας Orsini.

Ως αποτέλεσμα του συνόλου των τροποποιήσεων που έγιναν στο πέρασμα των αιώνων, μόνο ένα τμήμα από τα πρώτα επίπεδα του αρχικού θεάτρου είναι ακόμα ορατά σήμερα.

Φωτογραφία: Dan

Συνέχεια...

Ακριβώς δίπλα στο Κολοσσαίο βρίσκεται η Αψίδα του Κωνσταντίνου, που χτίστηκε στις αρχές του τέταρτου αιώνα για να γιορτάσει τη νίκη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνου επί του Αυτοκράτορα Μαξέντιου. 

Η αψίδα, διακοσμημένη με αγάλματα και ανάγλυφα έχει επιζήσει ανά τους αιώνες σχετικά αλώβητη.

Η Αψίδα του Κωνσταντίνου είναι η πιο πρόσφατη από τις τρεις υπόλοιπες Αυτοκρατορικές αψίδες θριάμβου στη Ρώμη. Οι άλλες, η Αψίδα του Τίτου και η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου βρίσκεται στην κοντινή Ρωμαϊκή Αγορά.

Φωτογραφία: Franco Ovidio Timpanaro

Μετά από χρόνια εμφυλίου πολέμου, η νίκη του στρατού του Κωνσταντίνου πάνω στον αριθμητικά ανώτερο στρατό του Μαξεντίου στη μάχη της Μιλβίας ή Μουλβίας Γέφυρας (Milvian Bridge) του ποταμού Τίβερη το 312 μ.Χ. έφερε επιτέλους ειρήνη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Για να τιμηθεί αυτή η αξέχαστη νίκη, η Γερουσία της Ρώμης ανέγειρε μια αψίδα του θριάμβου προς τιμήν του Μέγα Κωνσταντίνου, η οποία ολοκληρώθηκε μόλις λίγα χρόνια αργότερα, το 315 μ.Χ.
Η αψίδα με ύψος 21 μέτρων περίπου και πλάτους 26 μέτρων, διαθέτει τρεις καμάρες εκ των οποίων η κεντρική είναι η πιο μεγάλη, με ύψος που φτάνει τα 12 μέτρα περίπου. Η ζωφόρος της αψίδας απεικονίζει το στρατό του Κωνσταντίνου να οδηγούν τα στρατεύματα του Μαξεντίου προς τον ποταμό Τίβερη. Αυτές οι διακοσμήσεις όμως είναι πολύ χαμηλότερης ποιότητας από εκείνες κατά την εποχή του Αδριανού και του Τραϊανού, γεγονός που δείχνει ότι το καλλιτεχνικό επίπεδο κατά την εποχή του Κωνσταντίνου ήταν σημαντικά χαμηλότερο από ότι στο παρελθόν, πράγμα που δείχνει την σταδιακή πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Στο κεντρικό τμήμα του ανώτερου μέρους της αψίδας, υπάρχει αφιερωτική επιγραφή. Στην επιγραφή αυτή γίνετε αναφορά στο θείο, συνδέεται με το όραμα ή το όνειρο ("Εν τούτω νίκα") που λέγεται ότι είδε ο Μ. Κωνσταντίνος πριν από τη νίκη του στη Μουλβία γέφυρα.

Φωτογραφία: Bici crono

Άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μάχη που δόθηκε τότε και που θα έμενε στην ιστορία ως η μάχη της Μιλβίας γέφυρας, είναι το περίφημο όραμα του Κωνσταντίνου, την παραμονή της μεγάλης σύγκρουσης: ο φωτεινός σταυρός, που σχηματιζόταν με τα ελληνικά γράμματα Χ-Ρ, με την επιγραφή «Εν τούτω νίκα»

Κωνσταντίνος πίστευε ότι η απίθανη νίκη του επί του Μαξεντίου ήταν το αποτέλεσμα της βοήθεια του χριστιανικού θεού. Ως αποτέλεσμα ο Χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ενώ αργότερα μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη το 325 μ.Χ. (πριν γνωστή ως Βυζάντιο).

Φωτογραφία: Dan Lewry

Συνέχεια...

Το Στόμα της Αλήθειας (Bocca della Verita στα Ιταλικά) είναι ένας μαρμάρινος δίσκος με σκαλισμένο ένα γενειοφόρο προσωπείο. Σύμφωνα με τον μύθο, το στόμα του προσωπείου κλείνει εάν κάποιος ψεύτης βάλει το χέρι του σε αυτό.

Αυτός ο μύθος προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Λέγεται ότι η σύζυγος ενός πλουσίου Ρωμαίου ευγενούς κατηγορήθηκε για μοιχεία.

Η γυναίκα αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά ο σύζυγός της ήθελε να την βάλει σε δοκιμασία βάζοντας το χέρι της μέσα στο πέτρινο στόμα.

Σύμφωνα με το μύθο που κράτησε ακόμη και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το στόμα της αλήθειας χρησιμοποιήθηκε σαν ανιχνευτής ψεύδους για εκείνους οι οποίοι κατηγορούνταν για διάπραξη ψευδορκίας ή μοιχείας. Τους πήγαιναν στο στόμα της αλήθειας, ενώ ένας δήμιος κρυβόταν πίσω από το δίσκο με ένα σπαθί έτοιμος να χτυπήσει.

Ο θρύλος έγινε τόσο δημοφιλής και μέρος της κοινωνίας και του πολιτισμού που έχει επιβιώσει ακόμη και σήμερα. Όταν οι γονείς αντιλαμβάνονται ότι τα παιδιά τους λένε ψέματα, τα "απειλούν" ότι θα τα πάνε στο στόμα της Αλήθειας.

Ο μαρμάρινος δίσκος ζυγίζει περίπου 1300 κιλά και πιθανότατα απεικονίζει το πρόσωπο του θεού ωκεανού και για άλλους τον αρχαίο θεό του ποταμού Τίβερη.

Πέρα από τον μύθο βέβαια, αν και οι ιστορικοί δεν είναι απολύτως βέβαιοι για το ποιος ήταν ο αρχικός σκοπός του δίσκου, θεωρείτε ότι πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ως αρχαίο καπάκι φρεατίου, ή για μέρος ενός αρχαίου σιντριβανιού.
Αν και οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι χρησιμοποιήθηκε ως κάλυμμα αποστράγγισης στο κοντινό ναό του Νικητήριου Ηρακλή ή Ελαίου Ηρακλή (Hercules Invictus).
Τον 13 αιώνα, ο δίσκος πιθανότατα αφαιρέθηκε από τον ναό και τοποθετήθηκε στον τοίχο της εκκλησίας Santa Maria Cosmedin, μια εκκλησία που χτίστηκε αρχικά τον 6ο αιώνα πάνω σε αρχαίο ναό που ήταν μέρος του Forum Boarium, (Αγορά βοοειδών) ενώ τον 17 αιώνα, τελικά μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση μέσα στην στοά του ναού.

Ο δίσκος είναι τόσο διάσημος που ακόμα και το Χόλιγουντ τον χρησιμοποίησε σε μια από τις ταινίες του, Διακοπές στη Ρώμη 1953. Σε μία από τις πιο αξέχαστες σκηνές, ο Γκρέγκορι Πεκ, μπροστά σε μια τρομοκρατημένη Όντρεϊ Χέπμπορν, βάζει τολμηρά το χέρι του μέσα στο στόμα της αλήθειας.

Το Στόμα της Αλήθειας βρίσκεται στην στοάς της εκκλησίας Santa Maria in Cosmedin, στην πλατεία Piazza della Bocca della Verita και είναι η αιτία για τις ουρές των τουριστών, προσελκύοντας αφθονία επισκεπτών οι οποίοι κολλούν προκλητικά το χέρι τους στο στόμα.

Στην εκκλησία αυτή βρίσκεται και η κάρα του Αγίου Βαλεντίνου, ενώ στην πλατεία Piazza della Bocca della Verita (Mπόκα Nτελα Βεριτά) υπάρχουν μεταξύ άλλων και ο Ναός του Νικητήριου Ηρακλή (Hercules Olivarius), ο Ναός του θεού Πορτούμνου (Tempio di Portuno) καθώς και η Αψίδα του Ιανού. Βρίσκονται κοντά στο Circus Maximus.

Φωτογραφία: flickr

Φωτογραφία: trekearth

Συνέχεια...

Το Πάνθεον της Ρώμης είναι αρχαίος Ρωμαϊκός ναός ο οποίος βρίσκεται στην Πλατεία της Ροτόντας (Piazza della Rotonda).

Κατασκευάστηκε ύστερα από εντολή του Αγρίππα κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. και υπέστη αρκετές καταστροφές από πυρκαγιές, με αποτέλεσμα να ανακατασκευαστεί πλήρως από τον Αδριανό στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.

Είναι ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα και με επιρροή κτίρια της αρχαίας Ρώμης. Ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος σε όλους τους θεούς της παγανιστικής Ρώμης.

Φωτογραφία: S Ty Photography

Αρχικά, το Πάνθεον ήταν ναός αφιερωμένος σε όλες της θεότητες της Αρχαίας Ρώμης. Μετατράπηκε όμως σε χριστιανική εκκλησία κατά τον 7ο αιώνα. Ενώ έχει δώσει την ονομασία του σε συνοικία της Ρώμης.
Αυτό που θα σας εντυπωσιάσει περισσότερο είναι ο 43,3 μέτρα ψηλός τρούλος του. Το Πάνθεον διέθετε τον μεγαλύτερο θόλο σε όλη την Αρχαιότητα (43,3 μέτρα διαμέτρου στο εσωτερικό του), ο οποίος και παραμένει έως σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους.
Έπειτα από σχεδόν δύο χιλιετίες, η αξιοσημείωτη αυτή κατασκευή δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι κατάρρευσης, παρά τις αρκετές αφαιρέσεις τμημάτων της διακόσμησης του.

Φωτογραφία: flickr

Φωτογραφία: Karl - flickr

Το Πάνθεον περιέχει τώρα τους τάφους σημαντικών προσωπικοτήτων στην ιστορία της Ιταλίας, όπως τον διάσημος ζωγράφος της Αναγέννησης Ραφαήλ, και αρκετών Ιταλών Βασιλέων.

Το Πάνθεον βρίσκεται δίπλα στην Πλατεία της Ροτόντας (Piazza della Rotonda), με κεντρικό συντριβάνι και έναν οβελίσκο. Η πολυσύχναστη πλατεία βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης και δεν απέχει πολύ από την πλατεία Ναβόνα (Piazza Navona), μία από τις πιο όμορφες πλατείες της Ρώμης.

Συνέχεια...

Μια από τις κεντρικότερες και ταυτόχρονα πολύβουες πλατείες της Ρώμης. Όποιος επισκέπτεται τη Ρώμη, αργά ή γρήγορα θα καταλήξει στην Piazza Venezia (Πιάτσα Βενέτσια).

Η πλατεία βρίσκεται στην καρδιά της Ρώμης, στους πρόποδες του Καπιτωλίνου Λόφου, στο τέλος της Via del Corso. Σε αντίθεση με άλλες πιο ευχάριστες πλατείες της Ρώμης, όπως η Πιάτσα ντελ Πόπολο, η Πιάτσα Ναβόνα, εδώ κυριαρχεί η χαοτική κίνηση.

Από εδώ βρίσκονται σε κοντινή απόσταση με τα πόδια, μερικά από τα πιο διάσημα αξιοθέατα της Ρώμης, όπως ο Λόφος του Καπιτωλίου, η Ρωμαϊκή Αγορά και το Πάνθεον.

Φωτογραφία: flickr

Ένα κτήριο ορόσημο που κυριαρχεί στην Piazza Venezia είναι το τεράστιο λευκό μαρμάρινο Μνημείο Βιτόριο Εμανουέλε Β' (Vittorio Emanuele II) ή αλλιώς Βιτοριάνο (Vittoriano) που χτίστηκε ως φόρο τιμής στον πρώτο Βασιλιά της ενωμένης Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Β'.

Φωτογραφία: Johnny So

Κοιτώντας κάτω από το μνημείο Βιτόριο Εμανουέλε Β' προς την Piazza Venezia, μπορείτε να δείτε το Palazzo Venezia (Παλάτσο Βενέτσια) στα αριστερά σας. Το κτίριο που έδωσε στην πλατεία το όνομά του χτίστηκε μεταξύ 1455 και 1464 από τον καρδινάλιο Μπάρμπο (Pietro Barbo), μετέπειτα Πάπας Παύλος Β'.
Ένα από τα παλαιότερα αναγεννησιακά κτίρια της Ρώμης που χρησιμοποιήθηκε ως Παπική κατοικία ενώ αργότερα έδρα του Ιταλικού φασισμού.

Φωτογραφία: flickr

Το 1916 το Palazzo Venezia αποκτήθηκε από την Ιταλική κυβέρνηση. Ο Μπενίτο Μουσολίνι χρησιμοποίησε το κτίριο ως έδρα και από το μπαλκόνι εκφωνούσε τους πύρινους λόγους του.

Σήμερα πλέον το κτήριο αποτελεί ένα μουσείο που φιλοξενεί θησαυρούς της Αναγέννησης. Ταπισερί, τα πρώτα έργα της Αναγέννησης, κεραμικά, πανοπλίες, γλυπτά και πίνακες Ιταλών ζωγράφων.

Στην δεξιά πλευρά από το Palazzo Venezia, ακριβώς στην γωνία με την βία ντελ Κόρσο (via del Corso) βρίσκεται ένα άλλο παλάτι, το Palazzo Bonaparte. Το κτίριο κτίστηκε το 1660 από τον Giovanni Antonio De Rossi και το 1818 αγοράστηκε από την μητέρα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Το όνομα (Palazzo Bonaparte) το πήρε από την Letizia Bonaparte, την μητέρα του Μέγα Ναπολέων (Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας). 

Μετά την πτώση του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο Πάπας Πίος VII προσέφερε άσυλο στην μητέρα του Ναπολέοντα στην Ρώμη, η οποία κατοίκησε στο παλάτι μέχρι και τον θάνατο της το 1836.

Λέγεται ότι της άρεσε να κάθετε στο σκεπαστό μπαλκόνι, κρυμμένη από τα βλέμματα του κόσμου, να βλέπει τον κόσμο από πάνω που πηγαινοερχόταν. Ενώ όταν έχασε την όραση της, η γυναίκα που την φρόντιζε, φρόντιζε επίσης να τις περιγράφει τις σκηνές με τον κόσμο που έβλεπε και δεν μπορούσε πλέον.

Φωτογραφία: flickr

Ακριβώς απέναντι από το Palazzo Venezia, βρίσκεται το Palazzo delle Assicurazioni Generali (Palazzo Generali). Ένα αντίγραφο του Palazzo Venezia. που χτίστηκε μεταξύ 1906 και 1911 από τον αρχιτέκτονα Pazzi, με τα περισσότερα από τα διακοσμητικά και βασικά στοιχεία να αντιγράφονται από το Palazzo Venezia, συμπεριλαμβανομένου του πύργου. Το κτίριο αντικατέστησε δύο άλλα κτήρια που ήταν εκεί και κατεδαφίστηκαν το 1900 για την επέκταση της πλατείας. Αυτό το ανάκτορο αντίγραφο σήμερα καταλαμβάνεται από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και ασφαλιστικές εταιρείες.

Φωτογραφία: artefaqs.com

Δίπλα από το Palazzo Generali, θα δείτε την εκκλησία του 16ου αιώνα Santa Maria di Loreto (Σάντα Μαρία ντι Λορέτο), που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη Στήλη του Τραΐανού, ενώ λίγο παρακάτω βρίσκεται η Αγορά του Τραΐανού (Trajan' s market and forum), από την εποχή της βασιλείας του Μεγάλου Αυτοκράτορα Τραΐανού.

Ξενοδοχείο: Hotel Piazza Venezia ★★★★
Απόσταση 100 μέτρα από Πιάτσα Βενέτσια
Βαθμολογία: 8,6
Booking.com

Ξενοδοχείο: Hotel Mancino 12 ★★★★
Απόσταση 150 μέτρα από την Πιάτσα Βενέτσια
Βαθμολογία: 9,2
Booking.com

Ξενοδοχείο: Hotel Cosmopolita ★★★★
Απόσταση 150 μέτρα από την Πιάτσα Βενέτσια
Βαθμολογία: 8
Booking.com

Φωτογραφία: Roch Garneau

Συνέχεια...

Ο τόπος που χτυπούσε η καρδιά της αρχαίας Ρώμης, Η Ρωμαϊκή Αγορά (Forum Romanum) ήταν το κέντρο της καθημερινής ζωής στην αυτοκρατορική Ρώμη όπως αποδεικνύεται από τα πολλά ερείπια, τις αψίδες θριάμβου, τους ναούς και τις βασιλικές. Γενικά είναι ένα είναι ένα τεράστιο υπαίθριο μουσείο.

Μέχρι το 509 π.Χ., όταν η Ρώμη έγινε δημοκρατία, η πόλη βασιλευόταν από την ετρουσκική δυναστεία των Ταρκίν (Tarquin). Οι βασιλείς κατασκεύασαν αγωγό λυμάτων, το αποχωρητήριο του «Maxima», για την αποστράγγιση των υδάτων από τις βαλτώδεις περιοχές της κοιλάδας μεταξύ των λόφων του Παλατίν, του Καπιτωλίνου και του Εσκουλίν του ποταμού Τίβερη.

Φωτογραφία: Waldemar Weiss

Από τότε, η περιοχή αυτή μετατράπηκε σε κέντρο δραστηριοτήτων και αποτέλεσε την πολιτική καρδιά της Ρώμης, μέχρι την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας περισσότερα από χίλια χρόνια αργότερα. Εδώ ήταν η θέση του πρώτου φόρουμ, των θριαμβευτικών πομπών, και των εκλογών από την Γερουσία. Σήμερα η αγορά είναι γνωστή ως το Roman Forum (Forum Romanum), αν και μπορεί να μοιάζει με μια άτακτη συλλογή ερειπίων για τους αμύητους, αλλά με κάποια φαντασία μπορείτε να δείτε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία να ζωντανεύει μπροστά σας.
Τα απομεινάρια πολλών κτιρίων από διαφορετικές περιόδους είναι ορατά με το φόρουμ να είναι γεμάτο με κτίρια επίκεντρα της ζωής των τότε κοινωνιών.

Φωτογραφία: army.arch

Μεταξύ άλλων θα μπορέσετε να δείτε: Τις 3 αψίδες θριάμβου που χτίστηκαν στο φόρουμ. Έγιναν από από αυτοκράτορες για να τιμήσουν τις νίκες τους. Του Αύγουστο σε 29 π.Χ..
Η Αψίδα του Τίτου, που χτίστηκε το 81 μ.Χ.,  η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου. Χτίστηκε το 203 μ.Χ.
Την σύγκλητος της γερουσίας καθώς και το βήμα της Ρόστρα από όπου απεύθυναν λόγο προς το λαό. Μια από τις πιο διάσημες ομιλίες στο Rostra δόθηκε στο 44 π.Χ. από τον Μάρκο Αντώνιο, όταν απευθύνθηκε στο πλήθος κατά τη διάρκεια της κηδείας του Ιουλίου Καίσαρα.

Μία ψηλή στήλη, η Milliarum Aureum, ήταν τοποθετημένη μπροστά από το ναό του αυτοκράτορα Αύγουστου. Όλες οι αποστάσεις προς τη Ρώμη μετρήθηκαν από αυτή τη στήλη και θεωρούνταν κάτι σαν το σημείο μηδέν της αυτοκρατορίας.

Φωτογραφία: Tony Murtagh

Φωτογραφία: Role Bigler

Φωτογραφία: sanda bocan

Συνέχεια...

Ο Λόφος του Καπιτωλίου είναι ο μικρότερος αλλά πιο σημαντικός από τους επτά λόφους της Αρχαίας Ρώμης. Ήταν το πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο της Ρώμης και ο λόφος έγινε σύμβολο της Βασιλείας της Ρώμης ως Caput Mundi, (πρωτεύουσα του κόσμου).

Ήταν η ακρόπολη της πόλης, κάτι αντίστοιχο με την ακρόπολη των Αρχαίων Ελλήνων.

Σήμερα ο λόφος εξακολουθεί να συμβολίζει την καρδιά της Ρώμης και είναι το τέλειο σημείο εκκίνησης για μια επίσκεψη στην Αιώνια Πόλη.



Στον Καπιτωλίνο Λόφο κτίστηκαν πολλοί και σημαντικοί ναοί από τους Ρωμαίους, όπως ο Ναός του Δία (Optimus Maximus Capitolinus) ο μεγαλύτερος και πιο εντυπωσιακός από τους Ναούς στην Αρχαία Ρώμη, ο οποίος Χτίστηκε τον 6 αιώνα π.Χ. από τον (Tarquinius Priscus), τον πρώτο ετρουσκικής καταγωγής Βασιλιά της Ρώμης.

Σήμερα κάποια τμήματα από τα θεμέλια του ναού μπορεί να δει κανείς στο μουσείο Palazzo dei Conservatori που βρίσκεται στον λόφο του Καπιτωλίου. Άλλοι ναοί όπως ο Ναός της Ήρας (Juno Moneta), αν και λόγω της έλλειψης ερειπίων και των περιορισμένων πληροφοριών σχετικά με την ακριβή τοποθεσία, θεωρούν κάποιοι τοπογράφοι ότι η τοποθεσία του ναού είναι κάτω από την εκκλησία της Santa Maria in Aracoeli που βρίσκεται δίπλα στην πλατεία (Piazza del Campidoglio).

Ο ναός Tabularium, αυτό το πολυόροφο κτήριο στο οποίο στεγάζονταν τα κρατικά έγγραφα και αρχεία, και στεγάζονται επίσης τα γραφεία πολλών αξιωματούχων της πόλης.

Επίσης στον λόφο βρίσκεται και η πλατεία του Καπιτωλίου, η πλατεία (Piazza del Campidoglio) δημιούργημα του Μιχαήλ Άγγελου και στην οποία βρίσκονται και τα μουσεία του Καπιτωλίου καθώς και το δημαρχείο της Ρώμης. Στο κέντρο της πλατεία δεσπόζει το έφιππο άγαλμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου.

Κατεβαίνοντας από την πλατεία μπορείτε να δείτε και το Μνημείο του Βιτόριο Εμανουέλε Β' το οποίο χτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα για να τιμήσει τον πρώτο βασιλιά της ενωμένης Ιταλίας.

Κοντά στον λόφο υπάρχει και ο Ταρπήιος Βράχος, που χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εκτελέσεων για τους δολοφόνους και προδότες της Ρώμης, αφού καταδικάζονταν ρίχνονταν από τον γκρεμό.

Σύμφωνα με το μύθο ο Ταρπήιος Βράχος πήρε το όνομα του από μια Ρωμαϊκή γυναίκα που ονομάζονταν Tarpeia, η οποία κατά την διάρκεια πολιορκίας της Ρώμης από τους Σαβίνους, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει να κατακτήσουν τον λόφο του Καπιτωλίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμύλου, του θρυλικό ιδρυτή της Ρώμης.
Η Tarpeia ζήτησε κοσμήματα ως αντάλλαγμα για την προδοσία της, αλλά η Σαβίνοι αθέτησαν τον λόγο τους, την σκότωσαν και την πέταξαν από τον βράχο. Από τότε, προδότες της Ρώμης ρίχνονταν από αυτόν τον βράχο.

Συνέχεια...

Το Κολοσσαίο, ένα από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα σήμερα στην Ρώμη. Το Αμφιθέατρο βρίσκεται στην ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς (Forum Romanum).

Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν Αυτοκράτορας ο Δομιτιανός 80 μ.Χ. Ονομαζόταν αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των Αυτοκρατόρων που το έκτισαν. 

Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων.

Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 55.000 θεατές και οι διαστάσεις του ήταν τεράστιες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του ξεπερνούσε τα 48 μέτρα, ενώ είχε και 4 ορόφους. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες.
Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι πολλές πύλες έδιναν επίσης στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες.

Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του υπήρχε η αρένα η οποία χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την αρένα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου.

Στην αρένα οδηγούσαν δύο πύλες: η «πύλη της ζώσης σαρκός», από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης.

Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η Ρωμαϊκή αυλή, πραγματοποιούνταν αγώνες με ελεύθερη είσοδο, οι οποίοι διοργανώνονταν από τους αυτοκράτορες για να αυξάνουν την δημοτικότητά τους. 

Οι αγώνες διαρκούσαν μία μέρα ή και περισσότερες. Ξεκινούσαν με κωμικές πράξεις και εξωτικά ζώα, και ολοκληρώνονταν με τις μονομαχίες μεταξύ ζώων και μονομάχων, ή μόνο μεταξύ μονομάχων. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.

Οι μονομάχοι ήταν αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι. Το 80 μ.Χ. πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Κολοσσαίου, με αγώνες που διήρκεσαν συνολικά 100 ημέρες! Ενώ κατά τη διάρκεια των μονομαχιών, θανατώθηκαν πάνω από 9.000 άγρια ζώα.

Το Κολοσσαίο λειτούργησε για περίπου 400 χρόνια, με μια διακοπή μεταξύ των ετών 217-238 μ.Χ., εξαιτίας ενός κεραυνού που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του. Μετά από σεισμούς και λεηλασίες κατά την διάρκεια των αιώνων είναι σήμερα ερείπιο και ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της σύγχρονης Ρώμης.

★★★★★ Δείτε ξενοδοχεία κοντά σε Κολοσσαίο - Booking.com

Συνέχεια...

Η Καπέλα Σιξτίνα (Cappella Sistina) είναι ένα παρεκκλήσι στο Αποστολικό Παλάτι, την επίσημη κατοικία του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού.
Οι τοιχογραφίες στην οροφή του παρεκκλησίου δημιουργήθηκε από τον Μιχαήλ Άγγελο στις αρχές του 16 αιώνα και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της δυτικής τέχνης.

Η Καπέλα Σιξτίνα χτίστηκε μεταξύ 1473-1481 από τον Giovannino de 'Dolci ως ιδιωτικό παρεκκλήσι για τον Πάπα Σίξτο Δ' από όπου οφείλει και το όνομα του. Εξωτερικά το παρεκκλήσι έχει ορθογώνιο σχήμα μήκους 40 μέτρων, πλάτος 13 μέτρων και 20 μέτρων ύψος.

Οι τοίχοι του δωματίου και η οροφή είναι διακοσμημένα με νωπογραφίες και τοιχογραφίες που δημιουργήθηκαν κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα από μερικούς από τους καλύτερους καλλιτέχνες της Αναγέννησης από την Τοσκάνη και την Ούμπρια.
Όσο θαυμάσιες όμως και να ήταν οι τοιχογραφίες, επισκιάστηκαν από το έργο του Μιχαήλ Άγγελου, ο οποίος δημιούργησε το διάσημο έργο στην οροφή το 1508-1512. Η οροφή της Καπέλα Σιξτίνα έμοιαζε αρχικά με την μίμηση του έναστρου ουρανού. Το 1508 ο Πάπας Ιούλιος Β πρότεινε στον Μιχαήλ Άγγελο να βελτιώσει το έργο και να προστεθούν οι μορφές των 12 Αποστόλων.
Ο Μιχαήλ Άγγελος αντιπρότεινε ένα περισσότερο σύνθετο και φιλόδοξο εγχείρημα, δημιουργώντας τελικά, σε διάστημα τεσσάρων ετών (1508-1512), περισσότερες από 300 βιβλικές φιγούρες και άλλες θρησκευτικές παραστάσεις, όπως σκηνές από την Γένεση, την Ιστορία του Νώε ή τη Δευτέρα Παρουσία.

Τα τέσσερα αυτά χρόνια, λέγεται, ότι ο Μικελάντζελο δεν βγήκε από την Καπέλα Σιξτίνα παρά ελάχιστα και δεν επέτρεψε σε κανέναν να δει το έργο του, δημιουργώντας έτσι μια αναστάτωση, μια φήμη και πλήθος κόσμου σύρρεε έξω από το Παρεκκλήσι.
Σημαντική καινοτομία υπήρξε επίσης η απεικόνιση θεμάτων που προέρχονταν από την Αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή παράδοση, χωρίς άμεση σχέση με την χριστιανική θρησκεία, όπως οι Σίβυλλες.

Ο θόλος ήταν τόσο ψηλά που επινόησε μία τεχνοτροπία. Ζωγράφισε παραμορφωμένες τις φιγούρες, έτσι ώστε ο θεατής, που βρίσκεται αρκετά μέτρα πιο κάτω να τις βλέπει κανονικές.

Ένα από τα πιο γνωστά σημεία της τοιχογραφίας είναι η «Δημιουργία του Αδάμ», όπου ο Μιχαήλ Άγγελος απεικονίζει τον Παντοδύναμο, να στρέφεται προς τη γη για να δώσει ζωή στον Αδάμ.



Περιηγηθείτε στην Καπέλα Σιξτίνα, πατήστε εδώ

Συνέχεια...